Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Σαν της γαζίας τον ανθό


Φωτογραφία: Μαρία Λαμπριάδου

Οι αναμνήσεις συχνά έχουν σχέση με την όσφρηση. Όσες φορές έχω συναντήσει αυτό το υπέροχο δένδρο μου έρχεται στη μνήμη η γαζία λίγο μετά τα πευκάκια στις τρεις εκκλησιές. Καμιά δεν μυρίζει σαν αυτή τη γαζία, κανένα άνθος δεν βγάζει τόσο απαλό χνούδι όσο αυτή. Ίσως γιατί από αυτό το δένδρο κόβαμε άνθη σαν περνούσαμε να πάμε στο σχολείο. Βάζαμε ένα στο πέτο του παλτού, μερικά άνθη στις τσέπες. Μετά την τρεχάλα του Λειβαδιανού δρόμου μόλις περνούσαμε τα πευκάκια γινόμαστε πιο ευπρεπείς μιας και μπαίναμε στη Χώρα, εμείς τα παιδιά του '70 που θεωρούσαμε τη Χώρα αρχή και τέλος του μεγάλου, μικρού μας κόσμου. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε, όμως ακόμη και μια εικόνα σαν αυτή της Μαρίας μπορεί να ξυπνήσει εικόνες από το παρελθόν που πολλές φορές σαν αποκούμπι φέρνουμε όλοι στο νου. Τότε που τα αυτοκίνητα ήταν λιγοστά περπατούσαμε καταμεσής του δρόμου και όταν βλέπαμε από μακριά ένα αυτοκίνητο φωνάζαμε να πάμε στην άκρη. Αστείο θέαμα για την σημερινή εποχή...

6 σχόλια:

  1. Τι ωραία που γράφετε, μπράβο σας. Απίθανη ζωντανή περιγραφή χώρου και χρόνου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αμερικάνοι τον κούκλο τον φάγατε και φέτος; Αντε και του χρόνου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η μιροδικα ΕΡΧΕΤΕ απω το κατο χωριο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γιατί το χάλασες boul-boul; για τις γαζίες μιλούσαμε και την μακρινή και τρυφερή δεκαετία του 70.Τι δουλειά έχει ο διάνος ''κούκλος'';;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μα ενδιαφέρομαι για τους Αμερικάνους, προχθές τρώγανε τον κούκλο και ήθελα να τους πειράξω

    ΑπάντησηΔιαγραφή