Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

Αεράκι ενός νησιού που με ονειρεύεται

Τα νερά κάτω από τον Αφανή Ναύτη στην Καμάρα (Ρίβα)
Δεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτου
Στον μυχό της ψυχής μου αράζει στόλος άστρων.
Έσπερε φρουρέ για να λάμπεις πλάι στο ουρανί
Αεράκι ενός νησιού που με ονειρεύεται
Ν' αναγγέλλω την αυγή από τα ψηλά του βράχια
Τα δυο μάτια μου αγκαλιά σε πλέουνε με το άστρο
Της σωστής μου καρδιάς: Δεν ξέρω πια τη νύχτα.

Δεν ξέρω πια τα ονόματα ενός κόσμου που μ' αρνιέται
Καθαρά διαβάζω τα όστρακα τα φύλλα τ' άστρα
Η έχτρα μου είναι περιττή στους δρόμους τ' ουρανού
Εξόν κι αν είναι τ' όνειρο που με ξανακοιτάζει
Με δάκρυα να διαβαίνω της αθανασίας τη θάλασσα
Έσπερε κάτω απ' την καμπύλη της χρυσής φωτιάς σου
Τη νύχτα που είναι μόνο νύχτα δεν την ξέρω πια. Ηλίος ο πρώτος, Ελύτης

Σε λίγο, απαντοχή στ' όνειρο, το σμίξιμο με την οικεία θάλασσα. Λίγες μέρες ακόμη, οι ομορφότερες θα κυλούν αργά και κάθε μέρα θα φτάνει όλο και πιο κοντά στην ονειρεμένη βουτιά τα νερά της Ανδρου.

1 σχόλιο: