Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Πέτρα - πέτρα

Ενας τοίχος στο Πέταλο
Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή, 
δω πέρα ο ήλιος παίρνει πάνω του το μισό βάρος της πέτρας
Δω πέρα η κάθε πόρτα έχει πελεκημένο ένα όνομα κάπου από τρεις χιλιάδες τόσα χρόνια 
Δε χρειάζεται να θυμηθείς. Το ξέρουμε. 
Ολα τα μονοπάτια βγάζουνε στα Ψηλαλώνια.
Δε χρειάζεται να θυμηθείς. Η φλέβα του πλάτανου έχει το αίμα σου. 
O αγέρας είναι αψύς κεί πάνου.
Γιάννης Ρίτσος 

Καθώς έχουν περάσει χρόνια από την 28η Οκτωβρίου 1940, η ανάμνηση της μοιάζει να αφορά μόνο τα πιτσιρίκια που καμαρωτά κάνουν παρέλαση. Δεν το λέω υποτιμητικά, ίσως έτσι γίνεται όταν ο χρόνος αφήνει μακριά, πολύ μακριά τα γεγονότα. Η μνήμη όμως φωλιάζει "στον κόρφο της πέτρας" και εκεί κοιμάται αιώνες. (οι στίχοι έχουν παραταχθεί κατά τα δικά μου γούστα και φυσικά είναι από τη Ρωμιοσύνη)

Δεν υπάρχουν σχόλια: